به ياد گل زيبايم

اين قطعه را به ياد  گلي مينگارم که مدت زماني در کنارم آرميد و حال با بلبل خوش نغمه ديگري سرگرم عشقبازيست .

اين صفحه را به ياد گلي سياه مي کنم که با خون دل آبياريش کرده تا به صورت حال درآمد .

اين کلمات را بياد گلي مي سرايم که قطرات اشک مرواريد فام غبار غم و اندوه از رخسارش پاک مي نمود .

اين سوزو گداز من از آنست که من چون فرهاد بيدار و او مثال شيرين خفته است .

روزگار ، زمان ، طبيعت ، سرنوشت .

دست به دست يکديگر داده بودند تا دو قلب مارا به هم پيوند زنند .دو قلب ساده و بي آلايش ،دو صندوقچه مهر و عطوفت ، دو حاکم منزه از هر عيب و نقصي را .

پيروز شدند ، شادي ها کردند ف طبيعت جشن بر پا نمود چون به آرزوي خود رسيده بود .

اي قلب رفته به قهر ، آيا به ياد داري چه اشکها که در کنار نهال وجودمان ريختيم ؟!

اي قلب مهربان ديروز آيا به خاطر داري چه خنده ها در جوار اندام هم کرديم ؟

و اي قلب نامهربان ديروز به ياد مي آوري چقدر وعده ها در وفا به من دادي ؟

حال خود را مطيع خواسته دل و غرور نموده و خاطرات زماني را که با هم بوديم فراموش کردي ؟

در کنج اين تنهايي  برايت نيکبختي و سعادت آرزو مي کنم و از تو ميخواهم اين بي تمناي خودت را فراموش نکني و گاهي با چند کلمه دل او را تسلي دهي .

باغبان غمديده تو ...............